O kadar çok anınız varken bir insanı kolay kolay söküp atamazsınız kalbinizden.
Ne yaparsan yap duygularına engel olamıyorsun aslında.Ne kadar düşünmemeye çalışsan da ne kadar başka şeylerle uğraşıp unutmaya çalışsan da olmuyor aslında.Kendini avutmak için söylediğin yalanlarına inanmıyorsun.Neyse geçer gider zamanla böyle diyorsun.İşte öylede olmuyor.Daha da birikiyor,büyüyor içindeki o derinlere gömdüğün acı.Ve bir gün kendinle baş başa kaldığında göz yaşı olarak süzülüyor sessizce.
- Yapamadım ben ya. Seninleyken hep bi kargaşa, olaylar. Ben kaldıramadım bu durumu. Engebeli yollar istemiyorum artık, yokuşlar istemiyorum hayatımda.
+ Bu senin yaptığın nedir biliyo musun? Adamı yarı yolda bırakmak.
+Onsuz olmak,geceleri yastıklara dökülen göz yaşları ve her nefeste onu özlemekle geçicek dimi ?
-Alışacaksın.
Tuhaf değil senin gitmen. Gemiler gidiyor, arabalar gidiyor, yollar gidiyor..
Tuhaf olan; senin o koca şeylerden daha ağır yükler götürerek gidebilmen..
Anlayamıyorsun değil mi nasıl bu kadar vurdumduymaz olduğunu.Sen duygularını bu kadar yoğun yaşarken o nasıl böyle tepkisiz kalıyor bir türlü anlayamıyorsun.
Ama o bir şey bilmiyor ki.
Onun için neleri karşına aldığını, nelerden vazgeçtiğini ve sadece yanında olmasının senin için neler ifade ettiğini bilmiyor.
Bilmiyor işte.
Bir bilse aslında.
Fazla bir şey istemiyorsun sen bir bilse.
Sadece yanında olması yeter mesela.Ya da iyi olduğunu bil yeter.Kiminle olduğu ne yaptığı önemli değil.Sadece iyi olmalı o.
Ama boşuna yıpratma kendini artık.
Hem böylesi daha iyi senin için.
Zaten bir süre sonra sen de onun gibi olmaya başlıyorsun merak etme.
Sevgi bitmiyor.Sadece bir süre sonra hissizleşiyorsun işte.
Bazı şeyleri unutmaya başlıyorsun.
Bazı şeyleri eskisi kadar umursamıyorsun.
O anlamıyor ama yine.Zamanla anlayacak merak etme.
Zamanla yokluğunun ne demek olduğunu öğrenecek.
İşin en kötü yanı ne biliyor musun.O bazı şeyleri farkettiğinde her şey için çok geç olacak.
Behzat: Ben niye çalışıyom biliyon mu la ?
Harun: Niye ?
Behzat: Unutmak için. Bak bana mesela, bak. Ben geçmişimi unutmak için, yaşadıklarımı unutmak için, deli gibi çalışıyorum. Biz eğer çalışmayı bırakırsak, amı götü dağıtırız ha.
Dert dinlemeyi, başkalarının üzüntülerini paylaşmayı seviyorum ama konu kendi üzüntülerim, sıkıntılarım olunca..
Ne bileyim. Başkalarına anlatmaktan hoşlanmıyorum. Başkasına anlatsam diyeceği şey “olsun geçer” vb. olumlu cümle silsilesi. Daha da içim daralıyor, fenalık basıyor anlatırken. Hatta üşüniyorum bile. İster ailem, ister sevgilim, ister en yakın arkadaşım olsun bu böyle. O yüzden içime atıyorum. Her geçen gün daha da büyüyor içimdeki bu pislik şey. Bu gidişle nolurum, hiç bilmiyorum..
Ruhumda kayıp bir yerlerde, dertler ve sıkıntılarla dolu yüzlerce cümle var. Dayanamıyorum artık.
